خطرناک‌ترین جنبه سفر به مریخ «ریزگرانش» است

آبان ۲۰, ۱۴۰۱ ali mashadi 0 تعليقات

سفر به مریخ حدود شش تا هفت ماه طول می‌کشد. قرار گرفتن در معرض ریزگرانش برای چنین مدت زمانی می‌تواند باعث تنبلی قلب شود، چرا که در شرایط کمیِ جاذبه قلب مجبور نیست برای غلبه بر گرانش و پمپاژ خون در بدن کار دشواری انجام دهد.

هنگامی که انسان روی زمین است، گرانش مایعات را به سمت پایین بدن می‌کشاند. به همین دلیل هم هست که برخی افراد در اواخر روز احساس می‌کنند که پاهای‌شان ورم کرده است.اما وقتی انسان به فضا می‌رود، در شرایط ریزگرانشی مایعات به سمت بالای بدن حرکت می‌کنند، و این وضعیتی را به وجود می‌آورد که بدن انسان گول می‌زند تا تصور ‌کند که میزان مایعات در بدن زیاد شده است.

در واکنش به این قضیه، فضانوردها زیاد دستشویی می‌روند و مایعات بدن خود را از دست می‌دهند، و در عین حال احساس تشنگی نمی‌کنند و به اندازه کافی آب نمی‌نوشند، که همه باعث می‌شود بدن فضانورد دچار کم‌آبی بشود.به همین دلیل است که فضانوردانی که از ایستگاه فضایی بین‌المللی به زمین باز‌می‌گردند، به محض اینکه پا از سفینه بیرون می‌گذارند، دچار غش و ضعف می‌شوند و معمولا نیاز به ویلچر یا برانکارد پیدا می‌کنند.

اما اگر مسافر مریخ هنگامی که برای اولین بار پا از سفینه بیرون می‌گذارد، غش کند یا دچار مشکل اورژانسی شود، هیچ‌کس آنجا نیست که زیر دست و بالش را بگیرد. به همین دلیل هم لازم است ریسک ریزگرانش به خوبی بررسی شود و تنها افرادی به مریخ فرستاده شوند که می‌توانند پس از یک سفر طولانی در فضا، بلافاصله خود را با میدان گرانشی مریخ سازگار کنند.