نرگس محمدی؛ از گروه کوهنوردی در قزوین تا جایزهٔ صلح نوبل در اوین.

آذر ۲۱, ۱۴۰۲ behar Ali 0 تعليقات

نرگس محمدی؛ از گروه کوهنوردی در قزوین تا جایزهٔ صلح نوبل در اوین.

نرگس محمدی متولد اول اردیبهشت ۱۳۵۱ است در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط در زنجان. خودش خطاب به آنجلینا جولی، بازیگر سرشناس، گفته بود از کودکی شاهد اعدام، زندان، شکنجه و نقض حقوق زنان در مدرسه، خیابان و جامعه بوده و بارها نیز از سوی «کمیته‌های انقلاب» و «پلیس امنیت اخلاقی» بازداشت شده بود.در دوران کودکی او، پسر یکی از خاله‌ها و دختر یکی از خاله‌های دیگرش که هر دو معلم بودند، اعدام شدند و دایی‌اش هم سال‌ها زندانی سیاسی بود.خودش دانشجوی فیزیک کاربردی بود که دوست داشت رشتهٔ فیزیک را تا مقطع دکترا ادامه دهد، اما مسیر زندگی‌اش در شهر قزوین که او دانشجوی «دانشگاه بین‌المللی امام خمینی» این شهر بود، برای همیشه تغییر کرد تا آن‌جا که تبدیل شد به یکی از صریح‌ترین منتقدان حکومت ایران.نرگس محمدی فعالیت مدنی را با راه‌اندازی هیئت کوهنوردی و همزمان تشکلی دانشجویی با عنوان «کانون دانشجویان روشنگر» از همین شهر آغاز کرد؛ تشکلی که هرچند هیچ‌گاه به رسمیت شناخته نشد اما در انتخابات اولین دوره شوراهای شهر و همچنین انتخابات مجلس ششم نقشی اثرگذار داشت.

تقی رحمانی، فعال سیاسی و همسر نرگس محمدی، می‌گوید انگیزهٔ نرگس محمدى از اول برای فعالیت و جسارتی که داشت، خیلی قوی بود و خود او به‌عنوان فعال سیاسی در زمان دولت محمد خاتمی در همهٔ دانشگاه‌ها توانست سخنرانی کند «جز همین دانشگاه، اما نرگس در این دانشگاه کار کرد».به‌گفتهٔ آقای رحمانی، نرگس محمدی این تشکل دانشجویی را در سطح شهر هم جا انداخت تا جایی که در اولین دوره انتخابات شوراهای شهر کاندیدا معرفی کرد و در انتخابان مجلس ششم هم خیلی فعال بود.به‌گفتهٔ او، نرگس محمدی از مسیر همین «کانون دانشجویان روشنگر» به فعالان ملی مذهبی تهران وصل شد و شروع به نوشتن مقاله در نشریهٔ «پیام هاجر» کرد. بازداشت و سرکوب نرگس محمدی هم از همان زمان آغاز شد.در سال ۱۳۷۸ با تقی رحمانی، که از چهره‌های شاخص سیاسی آن زمان بود و سالیانی را در زندان گذرانده بود، ازدواج کرد و در اولین سالگرد ازدواجش، بازداشت آقای رحمانی در پروندهٔ معروف به ملی-مذهبی‌ها او را به فعالیت در حوزهٔ حقوق بشر نزدیک‌تر کرد.تقی رحمانی می‌گوید خودش در چهل سالگی به این رسید که بدون جامعهٔ مدنی، دموکراسی شدنی نیست، ولی نرگس خیلی جوان‌تر بود .

با تشکیل کانون مدافعان حقوق بشر در سال ۱۳۸۱ توسط شیرین عبادی، که یک سال بعد برندهٔ جایزه صلح نوبل هم شد، نرگس محمدی فعالیت در عرصه حقوق بشر را در جایگاه سخنگویی این کانون تداوم بخشید و در کنار وکلایی چون عبدالفتاح سلطانی، محمد سیف‌زاده، محمدعلی دادخواه و محمد شریف که از زندانیان بدون وکیل دفاع می‌کردند، سمینار علیه قوانین ظالمانه برگزار و از تشکل‌های صنفی حمایت می‌کرد.محمد سیف‌زاده می‌گوید نرگس محمدی به‌عنوان سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر نقش بسیار مهمی در موضع‌گیری علیه نقض حقوق بشر و همچنین اطلاع‌رسانی داشت و «هیچ‌گاه توجه به خودی و غیرخودی نکرد و به معنای کامل سخنگوی تمام ستمدیدگان بود».نرگس محمدی که به‌عنوان سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر به یک چهرهٔ مهم برای خبررسانی دربارهٔ زندانیان سیاسی و مدنی و اعتراض به نقض حقوق بشر تبدیل شده بود، با تشکیل شورای ملی صلح در سال ۱۳۸۶ که خطر حمله نظامی به ایران بیش از هر زمان دیگری افزایش یافته بود و با برگزیده شدن بر ریاست هیئت اجرایی این شورا، اعتبارش دوچندان شد؛ هیئتی ۷۵ نفره که از سیمین بهبهانی تا بهمن کشاورز و رخشان بنی‌اعتماد اعضای آن بودند.

نرگس محمدی؛ از گروه کوهنوردی در قزوین تا جایزهٔ صلح نوبل در اوین.

آذر ۲۱, ۱۴۰۲ behar Ali 0 تعليقات