«آشیل»؛ فیلمی سینمایی که از مقاومت مردم ایران می‌گوید.

آذر ۲۳, ۱۴۰۲ behar Ali 0 تعليقات

در فیلم «آشیل» شخصیت‌های کمتر دیده‌شده‌ای از جامعۀ ایران دیده می‌شوند؛ مانند زن زندانی سیاسی که به‌دلایل نامشخصی در بخش روانی بیمارستان بستری شده و نیز مادر داغداری که فرزندش به‌خاطر مسائل سیاسی کشته شده تا فیلمسازی که سرخورده از شرایط خلق اثر جدیدی را ممکن نمی‌‌داند.«آشیل» نخستین فیلم بلند سازنده‌اش فرهاد دل‌آرام است که پیشتر با فیلم کوتاه «تتو» برندۀ جایزۀ بخش نسل جشنوارۀ برلین در سال ۲۰۱۹ شده بود؛ فیلمی که آن هم مضمونی دربارۀ شرایط خاص زنان ایرانی داشت و موضوع آن دختر جوانی بود که به‌دلیل داشتن تتو با مشکلاتی در تمدید گواهینامۀ رانندگی‌اش مواجه می‌شد؛ مشکلاتی که به‌تدریج شکلی از چند اتهام به خود می‌گرفت.آقای دل‌آرام که فارغ‌التحصیل رشتۀ سینما از دانشگاه تهران است، پس از تجربیاتی در زمینۀ فیلمنامه‌نویسی، ساخت فیلم کوتاه را از اوایل دهه ۹۰ در ایران آغاز کرد.او در گفت‌وگویی با پادکست «صحنۀ» رادیوفردا می‌گوید به‌دلیل مردود شدن همۀ فیلمنامه‌هایش برای ساخت، تصمیم به کارگردانی فیلم کوتاه گرفت.

با این حال، هیچ‌کدام از شش فیلم کوتاهی که در ایران ساخت، اجازۀ نمایش پیدا نکرد و صرفاً چند نمایش در محل‌هایی چون خانۀ سینما داشت.او سه فیلم کوتاه هم خارج از ایران ساخته و مدتی است ساکن شهر برلین پایتخت آلمان شده است.فیلم «آشیل» که مضمونش می‌تواند جلوه‌ای از مقاومت جاری جامعۀ ایران در برابر خواسته‌های حکومت باشد، نخستین بار مهرماه امسال به‌عنوان محصولی از ایرانى، آلمان و فرانسه در جشنوارۀ فیلم تورنتو به نمایش درآمد و پس از آن در جشنواره‌های دیگری چون سن‌سباستین، رم، سائوپائولو، هامبورگ و کرالا شرکت کرد و برندۀ جوایزی ازجمله جایزۀ ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم رم شد.درحالی‌که سفرهای جشنواره‌ای فیلم «آشیل» ادامه دارد، سازنده‌اش به رادیوفردا می‌گوید قصد داشته در فیلم‌هایش «مقاومت» مردم در برابر تحمیل‌های حکومتی را نشان دهد.او با تأیید این‌که برای گرفتن پروانه‌ساخت فیلم «آشیل» از وزارت ارشاد جمهوری اسلامی مجبور به استفاده از روش‌هایی در گمراه کردن مسئولان از مضمون و شکل پرداخت نهایی فیلم شد، می‌گوید او تنها فیلمسازی نیست که از این گونه روش‌ها برای فراهم کردن امکان ساخت فیلم در جوامع دیکتاتوری استفاده می‌کند.